خیلی زودتر از همیشه تعطیلمون کردند.گفتند برید.خطرناکه.خوابگاه ها تخلیه شد.در کل ایران.هنوزم نمیدونیم کی برمیگردیم.هنوزم نگران ادامه میدیم.هنوزم مثل برگ پاییزی که از درخت میفته،آدما در سراسر دنیا دارن میمیرن.دینا...ببین چه بینش محدودی دارم که کل دنیا رو این کره ی خاکی میبینم :)))

چهار سال پیش میترسیدم یهو از نمیدونم کجا بیای و اینجارو پیدا کنی و بخونی:)) از همون موقع برام واضح بود از همه چی سریع سر درمیاری:)) حالا بعد چهارسال نزدیک تر شدیم:) از خدا خواستم نزدیک تر شیم، حقیقی تر شیم، عاشق تر شی، عاشق تر شم، آرام تر شدیم کنار هم :)

وقتی تازه اومده بودم دانشگاه،گاه گاهی پست میذاشتم.یه شب خواب دیدم یکی از هم کلاسیام میاد و میخونه اینارو:)))))

+بدترین حس دنیا بیخیالیه.بیخیالی نسبت به بدست آوردن موفقیت،بیخیالی نسبت به بعضی حد و حدودها و و و...پیدا کردن تعادل به طور نظری برام به نظر سخت نمیاد.اما در عمل...

حالا هم برای فرار از وجدان درد نشستم که میان ترم دوشنبه رو بخونم.از اون میان ترم هم که بگذریم،شنبه و الکترونیک و کوئیز رو چیکار کنم؟!کل جمعه هم براش بره فایده نداره.

چرا اینطور شدم و چرا درست نمیشم و چرا به مدت یکسال و یک روزه به شدت در همه ی ابعاد زندگیم حماقت رو به حد اعلی و اولی و کوفت و نمیدونم زهرمارش رسوندم؟

عشق یعنی صبر در هنگام خشم....

کاش بعضی از خرده اعتقاداتم کم کم رنگ نبازه...

امتحانات سخت...بد...اینا یه طرف،خبر کوچ اجباری هم یه طرف:(